Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

ΕΚΛΟΓΕΣ 2014


Είπε ο τύπος με το σακίδιο, που πλατσουρίζει στο ποτάμι να ανοίξουμε τα παράθυρα και να βάλουμε ένα τραγούδι δυνατά. Πρότεινε το παπάκι πάει στην ποταμιά, της Λαρίσης το ποτάμι κι άλλα τέτοια.

 Εγώ πριν πάω να ψηφίσω έβαλα αυτό. Sorry Stavros!



Υ.Γ.1 Η Άννα Παναγιωτοπούλου μέχρι την 1η Ιουνίου πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Η Τρελή του Σαγιώ" στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, παίζοντας μια κλοσάρ που θέλει να εξοντώσει τους καπιταλιστές! Ίσως το έργο και η παράσταση σας φανεί αφελής λέει όμως τα αυτονόητα που όλοι αποφεύγουμε... "Εμείς είμαστε περισσότεροι και μπορούμε να τους εξαφανίσουμε!"

Υ.Γ.2 (για τους φίλους) Είμαι πάντα εδώ και σας παρακολουθώ...


Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

Η δική μου Α.Ε.Κ.



Η δική μου Α.Ε.Κ. είναι η Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινουπόλεως.
Η δική μου Α.Ε.Κ. είναι τα παιδικά μου χρόνια.
Είναι οι ιστορίες που άκουγα να λέει η προγιαγιά μου η Μελπομένη για την "πατρίδα".
Η δική μου Α.Ε.Κ. είναι ο παππούλης μου, ο καλός ο Άνθρωπος, που μου πιανε το παιδικό μου χεράκι με το δικό του το σκληρό, ροζιασμένο μα στοργικό χέρι κάποιες ηλιόλουστες Κυριακές, εκεί στα '70κάτι κι αλλάζαμε δυο συγκοινωνίες για να πάμε στη Νέα Φιλαδέλφεια να δούμε "μπάλα".
Απ' αυτόν την κληρονόμησα την Α.Ε.Κ. μαζί με τ' όνομά του και το ρολόι του.
Η δική μου Α.Ε.Κ. είναι ο καρσιλαμάς που χόρεψε αυτός ο ίδιος ο παππούς μαζί με τον θείο το Μιχάλη το '78 που η Ένωση κέρδισε το νταμπλ.

Η δική μου Α.Ε.Κ. είναι το Κυριακάτικο τραπέζι κι ύστερα με το μικρό τρανζίστορ στην αυλή να ακούω τα ονόματα του Μαύρου, του Στεργιούδα, του Αρδίζογλου, του Βιέρα, του Ιντζόγλου, του Ραβούση, του Μπάγιεβιτς, του Πούσκας, του Μανωλά, του Γεωργαμλή από τη φωνή του Διακογιάννη ή του Φουντουκίδη.
Είναι τα ματωμένα γόνατα κι η μπάλα από το στρόγγυλο το πλαστικό μπουκάλι της πορτοκαλάδας η παραγεμισμένη με φύλλα τετραδίου "Διεθνές" και τα μαρμαράκια που όριζαν την "εστία" στο  προαύλιο του σχολείου.

Είναι η εποχή που όταν έχανε η ομάδα η βλαστήμια ήτανε "φτου γαμώτο χάσαμε" κι όχι "γαμώ το τέτοιο του τέτοιου και της μάνας σου το άντε μην πω".
Η εποχή που το σύνθημα στη "σκεπαστή" ήτανε μια λέξη και μόνο. "Α.Ε.Κ. - Α.Ε.Κ." ή "Εεεεενωσιιιις - Έεεεενωσιιιις" !!!
Είναι η εποχή που δεν υπήρχανε Γαύροι και Βάζελοι και Χανούμια... Τότε που υπήρχαν ο Ολυμπιακάκιας ο Παναθηναϊκάκιας κι ο Α.Ε.Κ.τζής... Με την κατάληξη -τζης όπως στην "πατρίδα".
Η δική μου Α.Ε.Κ. είναι τα "χαρτάκια" της γκοφρέτας και τα "διπλά" που ανταλλάσσαμε μεταξύ μας και σα θησαυρό τα φυλάγαμε στις αγορίστικες κρυψώνες μας.
Είναι ασπρόμαυρες εικόνες από μάτς κομμένες από τις αθλητικές.
Είναι οι κίτρινες κάλτσες μου με το δικέφαλο που φόραγα με καμάρι στην πέμπτη του Δημοτικού.
Είναι το κασκόλ το κρεμασμένο στο φοιτητικό μου δωμάτιο στη Σαλονίκη.
 
Η δική μου Α.Ε.Κ. δεν είναι Ανώνυμη Εταιρεία.

Η δική μου Α.Ε.Κ. δεν είναι ορδές κάφρων που μπουκάρουν και τα σπάνε.

Η δική μου Α.Ε.Κ. δεν είναι πρόεδροι μεγαλοεπιχειρηματίες με "ιδιωτικούς στρατούς" οργανωμένων οπαδών.

Η δική μου Α.Ε.Κ. δεν είναι του Γιδόπουλου, του Ψωμιάδη ή κανενός άλλου.

Είναι ένα κομμάτι της ζωής μου.


Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Κυρία Κουτσούμπα!

Εντάξει, ας σοβαρευτούμε λιγάκι. Αρκετά με τα καλαμπούρια.


Πού πήγα τώρα και θυμήθηκα τον Κουτσούμπα, τον γαμπρό που παντρεύτηκε η έρημη η Κορίνα από τα "Εγκλήματα"!


Η Κορίνα (η Εργατική τάξη) που δουλεύει σαν την πουτάνα για να ζήσει αν και το γουστάρει κιόλας, δίπλα στον γαμπρό, τον Κουτσούμπα! Προσπαθεί να συνηθήσει το νέο της όνομα. Πιο κει η σατανική Σωσώ (η Δεξιά) καταδιασκεδάζει με την κατάντια της άλλης.
Αυτό κι αν είναι έγκλημα!
Άντε βρε, να μας ζήσουνε!
Οι αναγωγές γίνονται αυτόματα. Φωνάζει το πράμα!

Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Κυριακές

Πηγαίνω πίσω σε Κυριακές παλιές...
Ήτανε κάποτε Κυριακές που η Ελπίδα, επίσημη προσκεκλημένη, καθόταν στο τραπέζι μαζί με όλη την οικογένεια και τσούγκριζε μαζί μας ένα ποτήρι κρασί και μας έδινε κουράγιο να περιμένουμε μια μέρα ακόμα, κάτι μήνες, μερικά χρόνια... Κι εμείς πάντα με χαμόγελο και μάτι λαμπερό που μπορούσε να κοιτάζει μακριά, ερωτευμένοι με το Αύριο, το παιδί της Ελπίδας, που περιμέναμε να γεννηθεί, δίναμε τα χέρια και συνεχίζαμε με δύναμη να συναντήσουμε τη Δευτέρα που μας περίμενε το επόμενο πρωί. Στο ράδιο ακούγαμε Ενόλπων που επειδή ήτανε Κυριακή έπαιζε Βιολάρη, Χωματά, Ρένα Κουμιώτη, τέτοια... Ο παπούς στην οικοδομή, η γιαγιά καθαρίστρια σε κάτι γραφεία, οι γονείς στα βαπόρια - μήνες να τους δούμε - κι εμείς μικρά μικρά, πρωινά στο σχολείο. Πρώτες τάξεις Δημοτικού με την κυρία Πατακού (μακρινή συγγένισσα του χουντικού) να με τρομάζει με κείνη την Πατριδογνωσία. Περίμενα το Αύριο όμως να δω την μάνα μου και τον πατέρα μου, να τελειώσω το σχολείο, να γίνω μεγάλος, να πάρω τα πράγματα στα χέρια μου, να μην κουράζονται αυτοί που αγαπώ, να πάψει ο αστυφύλακας να τρομάζει τους δικούς μου γιατί κάποτε παλιά κάποια αδέρφια τους "είχανε βγει στο βουνό"... Αυτό το τελευταίο με το βουνό τότε δεν  το καταλάβαινα. Ήτανε τόσο τρομερό να πάει κανείς στο βουνό βρε αδερφέ; Φαίνεται αυτοί οι αστυφύλακες θα ήτανε καμπίσιοι ή θαλασσινοί και πολύ τους χαλούσε που η οικογένεια μου προτιμούσε το βουνό. Δε μου εξηγούσανε κι οι μεγάλοι να καταλάβω, έβαζα κι εγώ με το νου μου ό,τι να' ναι. Η Ελπίδα όμως εκεί. Φιλοξενούμενη να κοιμάται στρωματσάδα δίπλα μου, να με ξυπνάει κάθε πρωί και να μου δίνει το γάλα μου.

Αργότερα ήτανε Κυριακές που η Σιγουριά ξενυχτούσε μαζί μας από το Σαββατόβραδο. Χαράματα έπαιρνε τις κυριακάτικες εφημερίδες από το κέντρο. Κι όταν ξυπνούσαμε, μεσημεριάτικα, τις ξεφύλλιζε μαζί μας αγκαλιά στο κρεβάτι. Ήμασταν δύο τότε, ερωτευμένοι. Και το μεσημεριανό μας ήτανε έξω σε κάποιο εστιατόριο. Μετά καφέ με φίλους. Βόλτες. Και μετά πίσω στο σπίτι να λιώνουμε στις αγκαλιές και τα φιλιά. Με τη Σιγουριά ότι όλα θα είναι πάντα έτσι. Δεν θ' αλλάξει τίποτε. Έτσι για Πάντα. Κι εγώ είχα βρει αυτό που έψαχνα. Ποτέ δεν θα έμενα μόνος. Ποτέ ξανά δεν θα τρόμαζα. Ήμουν σίγουρος για όλα. Δουλεύαμε και μας άρεσε. Βγάζαμε όσα χρειαζόμασταν κι ίσως κάποιες φορές και περισσότερα. Αγοράζαμε βιβλία, δίσκους, ρούχα, κάναμε δώρα ο ένας στον άλλον, στους δικούς μας, στους φίλους. Ήταν όλα εκεί. Στη θέση τους. Όπως τα είχαμε ονειρευτεί. Και τα δύσκολα που συναντούσαμε τα πολεμούσε ο Έρωτας. Τίποτε δεν ήταν ικανό να ανατρέψει όσα είχαμε καταφέρει. Τίποτε δε μας είχε χαριστεί αλλά είχαμε δικαίωμα κι εμείς να ζήσουμε "σαν Άνθρωποι" βρε αδερφέ. Κοπιάσαμε γι αυτό. Οι Κυριακές εκείνες περνούσαν γρήγορα κι αν το βράδυ φιλιόμασταν στο δρόμο για να πάει ο καθένας σπίτι του χαμογελούσαμε με τη Σιγουριά ότι και την επόμενη Κυριακή θα την περάσουμε πάλι μαζι.

Σήμερα Κυριακή, είμαι μόνος στο σπίτι με μια Αγωνία. Βλέπεις τώρα όλοι "λείπουνε", άλλος εδώ άλλος "εκεί". Μου λείπουνε. Περασμένα σαράντα, ξύπνησα στον καναπέ του σαλονιού μόνος, με την τηλεόραση ανοιχτή γιατί έβλεπα μια ταινία χθες βράδυ και με πήρε ο ύπνος. Ούτε θυμάμαι τι ακριβώς έβλεπα, καμιά παπάρα θα ήτανε, είχα πιει και κάτι μπύρες, ήμουνα και κουρασμένος, ποιος χέστηκε... Κάτι στο STAR ήτανε απ' αυτά που είναι τέλεια για να αποκοιμηθείς πριν τους τίτλους τέλους. Η αλήθεια είναι πως χθες βράδυ έλεγα να δω καμιά τσόντα στο ίντερνετ, έτσι να ξεχαστώ και να "διασκεδάσω" λίγο με τον εαυτό μου, αλλά μετά σκέφτηκα "όρεξη που την έχεις ρε μαλάκα..." και δεν το άνοιξα το ρημάδι. Μετά τον καφέ ανοίγω μια μπύρα. Δε θα μαγειρέψω, ένας άνθρωπος μόνος. Θα κάνω κανένα τοστ με σαλάμι που μου έφερε ο πατέρας, γιατί το βρήκε φτηνό στα Lidl κι εγώ του έβαλα και κατσάδα γιατί πάει και ψωνίζει από το κωλογερμανικό. Τέλος πάντων μια χαρά θα το ντερλικώσω τώρα, μια που το βρήκα στο ψυγείο, μη πάει και χαμένο. Κοιτάζω γύρω, αύριο να βάλω κάνα πλυντήριο και να ρίξω κι ένα σουγγάρισμα, θα βγάλουμε σκουλήκια εδώ μέσα... Βαριέμαι όμως κι είναι κι αυτή η Αγωνία που δε λέει να μ' αφήσει ήσυχο. Οι δίπλα έχουνε ανοιχτά παράθυρα και στήνω αυτί να τους ακούσω που μιλάνε για τις εκλογές και στακώνονται για την αριστερά και την δεξιά γενικώς. Άλλη Αγωνία κι αυτή... Ο Έρωτας απουσιάζει κάτι χιλιόμετρα μακριά αλλά όποτε το θυμάται μου στέλνει κάνα sms, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε. Ας είναι. Κάτι είναι κι αυτό...  Ανοίγω τηλεόραση, δείχνει κάτι ειδήσεις με στατιστικές για τους ανέργους και με προβλέψεις μάλλον δυσοίωνες για το κοντινό μέλλον. Κοιτάζω κάτι λογαριασμούς πάνω στο τραπέζι που δεν τους έχω ανοίξει εδώ και μέρες. Έτσι κι αλλιώς καθυστερημένοι θα πληρωθούν καθώς κι εμένα μου καθυστερούν την πληρωμή μου... Δε γαμιούνται λοιπόν... Ο μπάτσος της ΔΙΑΣ, που μάλλον είναι εγγονός εκείνου του παλιού αστυφύλακα, κόβει συνέχεια βόλτες στη γειτονιά μου και είμαι σίγουρος πως ξέρει ότι ξεποδαριάζομαι στις πορείες. Και μια και είπα πορείες, σκέφτομαι  να κατέβω με τα πόδια στη δουλειά απόψε (ναι, δουλεύουμε Κυριακάτικα) να γλιτώσω και κάνα ευρώ. Μήπως να πάρω τηλέφωνο την Ηλιάνα που έχω μέρες να τη δω, να πιούμε κάνα ποτό το βράδυ μετά τη δουλειά... Καλά, θα δώ... Έξω άρχισε να μπουμπουνίζει. "Στον καταραμένο τόπο Μάη μήνα βρέχει" που έλεγε κι η συχωρεμένη η γιαγιά η Μαρίκα. Αν τελικά βρέξει θα πάρω ταξί...

Τώρα τι φωτό να βάλω σ' αυτό; Δε βαριέσαι... χωρίς φωτό.

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

προσευχή




΄Αγιος ο Θεός,
Άγιος ο Αλάχ,
Άγιος ο Βούδας,
Ελεήσατε ημάς.
Δώστ' ημίν σήμερον
Τον Φίλον ημών τον επιούσιον
κι αφήστ' ημάς μετά
να τα βρούμε μόνοι οι δυο μας.
ΑΜΗΝ!

Να έχεις καλά τον Αράς από την Περσία
(που σπουδάζει εδώ),
τον Ασάντ από το Ιράκ
(που είναι  μπογιατζής),
τον Νταβίντ από το Καμερούν
(που μένει με άλλους πέντε στην Κυψέλη),
τον Αμπντούλ από την Ινδία
(που πουλάει λουλούδια στα μπαρ),
τον Ιμπάι από την Ισπανία
(που είναι Βάσκος),
το Βασιλάκη από τη Σαλονίκη
(που σπουδάζει στη Σχολή Τυφλών),
την Μπέττυ από τη Νιγηρία
(που την εκδίδουν στην Ευριπίδου),
τον Νεσάτ από τα Λιόσια
(που είναι Τσιγγάνος),
τον Φίλο από το Πακιστάν
(που μου πούλησε χαρτομάντιλα στο φανάρι),
την Αλίκη από τη Συγγρού
(που είναι τραβεστί),
τον Αμπτουλάχ από το Κουρδιστάν
(που είναι βοσκός),
τον Παύλο από την πλατεία
(που είναι στην επανένταξη),
τον Μπιλάλ από την Παλαιστίνη
(που κάνει απεργία πείνας),
την κυρία Βούλα
(που είναι άστεγη πια)
Είναι περισσότεροι από δώδεκα, αλλά είναι όλοι Απόστολοι.


Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Irena Sendler - Ας μην ξεχάσουμε ποτέ...




Ιρένα Σέντλερ
Πρόσφατα πέθανε μια 98χρονη κυρία που την έλεγαν Ιρένα.
Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η Ιρένα είχε εργαζόταν στο γκέτο της Βαρσοβίας ως ειδική υδραυλικός υπονόμων.


Είχε όμως κι έναν απώτερο σκοπό.
Όντας γερμανίδα ΗΞΕΡΕ ποια ήταν τα σχέδια των ναζί για τους εβραίους.
Η Ιρένα έβγαζε λαθραία βρέφη στον πάτο της εργαλειοθήκης της ή σε ένα σάκο από λινάτσα που είχε στην καρότσα του φορτηγού της τα μεγαλύτερα παιδιά.
Ακόμα, είχε ένα σκύλο στην καρότσα, που τον είχε εκπαιδεύσει να γαβγίζει όταν οι ναζί φαντάροι της άνοιγαν να μπει ή να βγει από το γκέτο.
Οι φαντάροι, φυσικά, δεν ήθελαν πάρε-δώσε με το σκύλο, ενώ το γάβγισμά του κάλυπτε τους θορύβους/ήχους που έκαναν τα βρέφη/παιδιά!
Στο διάστημα που το έκανε αυτό, κατάφερε να φυγαδεύσει και να σώσει 2.500 παιδιά και βρέφη.

Συνελήφθη και οι ναζί τη χτύπησαν πάρα πολύ άσχημα και της έσπασαν και τα χέρια και τα πόδια.
Η Ιρένα κράτησε ένα αρχείο με τα ονόματα των παιδιών που είχε διασώσει και το φύλαξε σ΄ένα γυάλινο βάζο που έθαψε κάτω από ένα δέντρο στην αυλή της.


Μετά τον πόλεμο, προσπάθησε να εντοπίσει όσους γονείς είχαν επιζήσει και επανένωσε τις οικογένειες.
Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν πεθάνει στους θαλάμους αερίων.Τα παιδιά αυτών, τα βοήθησε να τακτοποιηθούν σε θετές οικογένειες ή να υιοθετηθούν.
Το 2007, η Ιρένα προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Δεν επελέγη.
 
Ο Πρόεδρος Ομπάμα το είχε κερδίσει ένα χρόνο πριν γίνει Πρόεδρος, για την εργασία του ως "οργανωτής κοινότητας" για τοACORΝ...
και ο Αλ Γκορ το κέρδισε το 2007, για ένα φιλμ σχετικά με την υπερθέρμανση της γης...


Εις μνήμην της - 63 χρόνια μετά...
Βάζω το λιθαράκι μου προωθώντας αυτό το μύνημα
Ελπίζω να κάνετε κι εσείς το ίδιο...
Είναι τώρα πάνω από 60 χρόνια που τέλειωσε ο Β΄Παγκόσμιος στην Ευρώπη.
Αυτό το e-mail στάλθηκε ως "μνημόσυνη αλυσσίδα", εις μνήμην των 6 εκατομμυρίων εβραίων, 20 εκατομμυρίων ρώσων, 10 εκατομμυρίων χριστιανών και 1.900 καθολικών ιερέων που δολοφονήθηκαν, σφαγιάστηκαν,βιάστηκαν, κάηκαν, λιμοκτόνησαν και ταπεινώθηκαν.
Είναι επιτακτική ανάγκη να διασφαλιστεί ότι ο κόσμος ποτέ δεν θα ξεχάσει, γιατί υπάρχουν άλλοι που θα το ξαναέκαναν...

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

 ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932 955437 

Αναδημοσίευση από το diktiospartakos.blogspot.com
με αφορμή τα ποσοστά της Χ.Α. στις χθεσινές εκλογές