Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Κυριακές

Πηγαίνω πίσω σε Κυριακές παλιές...
Ήτανε κάποτε Κυριακές που η Ελπίδα, επίσημη προσκεκλημένη, καθόταν στο τραπέζι μαζί με όλη την οικογένεια και τσούγκριζε μαζί μας ένα ποτήρι κρασί και μας έδινε κουράγιο να περιμένουμε μια μέρα ακόμα, κάτι μήνες, μερικά χρόνια... Κι εμείς πάντα με χαμόγελο και μάτι λαμπερό που μπορούσε να κοιτάζει μακριά, ερωτευμένοι με το Αύριο, το παιδί της Ελπίδας, που περιμέναμε να γεννηθεί, δίναμε τα χέρια και συνεχίζαμε με δύναμη να συναντήσουμε τη Δευτέρα που μας περίμενε το επόμενο πρωί. Στο ράδιο ακούγαμε Ενόλπων που επειδή ήτανε Κυριακή έπαιζε Βιολάρη, Χωματά, Ρένα Κουμιώτη, τέτοια... Ο παπούς στην οικοδομή, η γιαγιά καθαρίστρια σε κάτι γραφεία, οι γονείς στα βαπόρια - μήνες να τους δούμε - κι εμείς μικρά μικρά, πρωινά στο σχολείο. Πρώτες τάξεις Δημοτικού με την κυρία Πατακού (μακρινή συγγένισσα του χουντικού) να με τρομάζει με κείνη την Πατριδογνωσία. Περίμενα το Αύριο όμως να δω την μάνα μου και τον πατέρα μου, να τελειώσω το σχολείο, να γίνω μεγάλος, να πάρω τα πράγματα στα χέρια μου, να μην κουράζονται αυτοί που αγαπώ, να πάψει ο αστυφύλακας να τρομάζει τους δικούς μου γιατί κάποτε παλιά κάποια αδέρφια τους "είχανε βγει στο βουνό"... Αυτό το τελευταίο με το βουνό τότε δεν  το καταλάβαινα. Ήτανε τόσο τρομερό να πάει κανείς στο βουνό βρε αδερφέ; Φαίνεται αυτοί οι αστυφύλακες θα ήτανε καμπίσιοι ή θαλασσινοί και πολύ τους χαλούσε που η οικογένεια μου προτιμούσε το βουνό. Δε μου εξηγούσανε κι οι μεγάλοι να καταλάβω, έβαζα κι εγώ με το νου μου ό,τι να' ναι. Η Ελπίδα όμως εκεί. Φιλοξενούμενη να κοιμάται στρωματσάδα δίπλα μου, να με ξυπνάει κάθε πρωί και να μου δίνει το γάλα μου.

Αργότερα ήτανε Κυριακές που η Σιγουριά ξενυχτούσε μαζί μας από το Σαββατόβραδο. Χαράματα έπαιρνε τις κυριακάτικες εφημερίδες από το κέντρο. Κι όταν ξυπνούσαμε, μεσημεριάτικα, τις ξεφύλλιζε μαζί μας αγκαλιά στο κρεβάτι. Ήμασταν δύο τότε, ερωτευμένοι. Και το μεσημεριανό μας ήτανε έξω σε κάποιο εστιατόριο. Μετά καφέ με φίλους. Βόλτες. Και μετά πίσω στο σπίτι να λιώνουμε στις αγκαλιές και τα φιλιά. Με τη Σιγουριά ότι όλα θα είναι πάντα έτσι. Δεν θ' αλλάξει τίποτε. Έτσι για Πάντα. Κι εγώ είχα βρει αυτό που έψαχνα. Ποτέ δεν θα έμενα μόνος. Ποτέ ξανά δεν θα τρόμαζα. Ήμουν σίγουρος για όλα. Δουλεύαμε και μας άρεσε. Βγάζαμε όσα χρειαζόμασταν κι ίσως κάποιες φορές και περισσότερα. Αγοράζαμε βιβλία, δίσκους, ρούχα, κάναμε δώρα ο ένας στον άλλον, στους δικούς μας, στους φίλους. Ήταν όλα εκεί. Στη θέση τους. Όπως τα είχαμε ονειρευτεί. Και τα δύσκολα που συναντούσαμε τα πολεμούσε ο Έρωτας. Τίποτε δεν ήταν ικανό να ανατρέψει όσα είχαμε καταφέρει. Τίποτε δε μας είχε χαριστεί αλλά είχαμε δικαίωμα κι εμείς να ζήσουμε "σαν Άνθρωποι" βρε αδερφέ. Κοπιάσαμε γι αυτό. Οι Κυριακές εκείνες περνούσαν γρήγορα κι αν το βράδυ φιλιόμασταν στο δρόμο για να πάει ο καθένας σπίτι του χαμογελούσαμε με τη Σιγουριά ότι και την επόμενη Κυριακή θα την περάσουμε πάλι μαζι.

Σήμερα Κυριακή, είμαι μόνος στο σπίτι με μια Αγωνία. Βλέπεις τώρα όλοι "λείπουνε", άλλος εδώ άλλος "εκεί". Μου λείπουνε. Περασμένα σαράντα, ξύπνησα στον καναπέ του σαλονιού μόνος, με την τηλεόραση ανοιχτή γιατί έβλεπα μια ταινία χθες βράδυ και με πήρε ο ύπνος. Ούτε θυμάμαι τι ακριβώς έβλεπα, καμιά παπάρα θα ήτανε, είχα πιει και κάτι μπύρες, ήμουνα και κουρασμένος, ποιος χέστηκε... Κάτι στο STAR ήτανε απ' αυτά που είναι τέλεια για να αποκοιμηθείς πριν τους τίτλους τέλους. Η αλήθεια είναι πως χθες βράδυ έλεγα να δω καμιά τσόντα στο ίντερνετ, έτσι να ξεχαστώ και να "διασκεδάσω" λίγο με τον εαυτό μου, αλλά μετά σκέφτηκα "όρεξη που την έχεις ρε μαλάκα..." και δεν το άνοιξα το ρημάδι. Μετά τον καφέ ανοίγω μια μπύρα. Δε θα μαγειρέψω, ένας άνθρωπος μόνος. Θα κάνω κανένα τοστ με σαλάμι που μου έφερε ο πατέρας, γιατί το βρήκε φτηνό στα Lidl κι εγώ του έβαλα και κατσάδα γιατί πάει και ψωνίζει από το κωλογερμανικό. Τέλος πάντων μια χαρά θα το ντερλικώσω τώρα, μια που το βρήκα στο ψυγείο, μη πάει και χαμένο. Κοιτάζω γύρω, αύριο να βάλω κάνα πλυντήριο και να ρίξω κι ένα σουγγάρισμα, θα βγάλουμε σκουλήκια εδώ μέσα... Βαριέμαι όμως κι είναι κι αυτή η Αγωνία που δε λέει να μ' αφήσει ήσυχο. Οι δίπλα έχουνε ανοιχτά παράθυρα και στήνω αυτί να τους ακούσω που μιλάνε για τις εκλογές και στακώνονται για την αριστερά και την δεξιά γενικώς. Άλλη Αγωνία κι αυτή... Ο Έρωτας απουσιάζει κάτι χιλιόμετρα μακριά αλλά όποτε το θυμάται μου στέλνει κάνα sms, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε. Ας είναι. Κάτι είναι κι αυτό...  Ανοίγω τηλεόραση, δείχνει κάτι ειδήσεις με στατιστικές για τους ανέργους και με προβλέψεις μάλλον δυσοίωνες για το κοντινό μέλλον. Κοιτάζω κάτι λογαριασμούς πάνω στο τραπέζι που δεν τους έχω ανοίξει εδώ και μέρες. Έτσι κι αλλιώς καθυστερημένοι θα πληρωθούν καθώς κι εμένα μου καθυστερούν την πληρωμή μου... Δε γαμιούνται λοιπόν... Ο μπάτσος της ΔΙΑΣ, που μάλλον είναι εγγονός εκείνου του παλιού αστυφύλακα, κόβει συνέχεια βόλτες στη γειτονιά μου και είμαι σίγουρος πως ξέρει ότι ξεποδαριάζομαι στις πορείες. Και μια και είπα πορείες, σκέφτομαι  να κατέβω με τα πόδια στη δουλειά απόψε (ναι, δουλεύουμε Κυριακάτικα) να γλιτώσω και κάνα ευρώ. Μήπως να πάρω τηλέφωνο την Ηλιάνα που έχω μέρες να τη δω, να πιούμε κάνα ποτό το βράδυ μετά τη δουλειά... Καλά, θα δώ... Έξω άρχισε να μπουμπουνίζει. "Στον καταραμένο τόπο Μάη μήνα βρέχει" που έλεγε κι η συχωρεμένη η γιαγιά η Μαρίκα. Αν τελικά βρέξει θα πάρω ταξί...

Τώρα τι φωτό να βάλω σ' αυτό; Δε βαριέσαι... χωρίς φωτό.

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

προσευχή




΄Αγιος ο Θεός,
Άγιος ο Αλάχ,
Άγιος ο Βούδας,
Ελεήσατε ημάς.
Δώστ' ημίν σήμερον
Τον Φίλον ημών τον επιούσιον
κι αφήστ' ημάς μετά
να τα βρούμε μόνοι οι δυο μας.
ΑΜΗΝ!

Να έχεις καλά τον Αράς από την Περσία
(που σπουδάζει εδώ),
τον Ασάντ από το Ιράκ
(που είναι  μπογιατζής),
τον Νταβίντ από το Καμερούν
(που μένει με άλλους πέντε στην Κυψέλη),
τον Αμπντούλ από την Ινδία
(που πουλάει λουλούδια στα μπαρ),
τον Ιμπάι από την Ισπανία
(που είναι Βάσκος),
το Βασιλάκη από τη Σαλονίκη
(που σπουδάζει στη Σχολή Τυφλών),
την Μπέττυ από τη Νιγηρία
(που την εκδίδουν στην Ευριπίδου),
τον Νεσάτ από τα Λιόσια
(που είναι Τσιγγάνος),
τον Φίλο από το Πακιστάν
(που μου πούλησε χαρτομάντιλα στο φανάρι),
την Αλίκη από τη Συγγρού
(που είναι τραβεστί),
τον Αμπτουλάχ από το Κουρδιστάν
(που είναι βοσκός),
τον Παύλο από την πλατεία
(που είναι στην επανένταξη),
τον Μπιλάλ από την Παλαιστίνη
(που κάνει απεργία πείνας),
την κυρία Βούλα
(που είναι άστεγη πια)
Είναι περισσότεροι από δώδεκα, αλλά είναι όλοι Απόστολοι.


Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Irena Sendler - Ας μην ξεχάσουμε ποτέ...




Ιρένα Σέντλερ
Πρόσφατα πέθανε μια 98χρονη κυρία που την έλεγαν Ιρένα.
Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η Ιρένα είχε εργαζόταν στο γκέτο της Βαρσοβίας ως ειδική υδραυλικός υπονόμων.


Είχε όμως κι έναν απώτερο σκοπό.
Όντας γερμανίδα ΗΞΕΡΕ ποια ήταν τα σχέδια των ναζί για τους εβραίους.
Η Ιρένα έβγαζε λαθραία βρέφη στον πάτο της εργαλειοθήκης της ή σε ένα σάκο από λινάτσα που είχε στην καρότσα του φορτηγού της τα μεγαλύτερα παιδιά.
Ακόμα, είχε ένα σκύλο στην καρότσα, που τον είχε εκπαιδεύσει να γαβγίζει όταν οι ναζί φαντάροι της άνοιγαν να μπει ή να βγει από το γκέτο.
Οι φαντάροι, φυσικά, δεν ήθελαν πάρε-δώσε με το σκύλο, ενώ το γάβγισμά του κάλυπτε τους θορύβους/ήχους που έκαναν τα βρέφη/παιδιά!
Στο διάστημα που το έκανε αυτό, κατάφερε να φυγαδεύσει και να σώσει 2.500 παιδιά και βρέφη.

Συνελήφθη και οι ναζί τη χτύπησαν πάρα πολύ άσχημα και της έσπασαν και τα χέρια και τα πόδια.
Η Ιρένα κράτησε ένα αρχείο με τα ονόματα των παιδιών που είχε διασώσει και το φύλαξε σ΄ένα γυάλινο βάζο που έθαψε κάτω από ένα δέντρο στην αυλή της.


Μετά τον πόλεμο, προσπάθησε να εντοπίσει όσους γονείς είχαν επιζήσει και επανένωσε τις οικογένειες.
Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν πεθάνει στους θαλάμους αερίων.Τα παιδιά αυτών, τα βοήθησε να τακτοποιηθούν σε θετές οικογένειες ή να υιοθετηθούν.
Το 2007, η Ιρένα προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Δεν επελέγη.
 
Ο Πρόεδρος Ομπάμα το είχε κερδίσει ένα χρόνο πριν γίνει Πρόεδρος, για την εργασία του ως "οργανωτής κοινότητας" για τοACORΝ...
και ο Αλ Γκορ το κέρδισε το 2007, για ένα φιλμ σχετικά με την υπερθέρμανση της γης...


Εις μνήμην της - 63 χρόνια μετά...
Βάζω το λιθαράκι μου προωθώντας αυτό το μύνημα
Ελπίζω να κάνετε κι εσείς το ίδιο...
Είναι τώρα πάνω από 60 χρόνια που τέλειωσε ο Β΄Παγκόσμιος στην Ευρώπη.
Αυτό το e-mail στάλθηκε ως "μνημόσυνη αλυσσίδα", εις μνήμην των 6 εκατομμυρίων εβραίων, 20 εκατομμυρίων ρώσων, 10 εκατομμυρίων χριστιανών και 1.900 καθολικών ιερέων που δολοφονήθηκαν, σφαγιάστηκαν,βιάστηκαν, κάηκαν, λιμοκτόνησαν και ταπεινώθηκαν.
Είναι επιτακτική ανάγκη να διασφαλιστεί ότι ο κόσμος ποτέ δεν θα ξεχάσει, γιατί υπάρχουν άλλοι που θα το ξαναέκαναν...

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

 ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932 955437 

Αναδημοσίευση από το diktiospartakos.blogspot.com
με αφορμή τα ποσοστά της Χ.Α. στις χθεσινές εκλογές 

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

ΠΡΙΒΕ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΣΤΗΝ "ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΑ"


Τις τελευταίες μέρες περνώντας από το Σύνταγμα έβλεπα ολοένα και περισσότερα κιγκλιδώματα να συσσωρεύονται στα πεζοδρόμια. Από την Πέμπτη άρχισαν να τα "μοντάρουν" και το λαμπρό αποτέλεσμα φάνηκε χθες 24 του μήνα όπου και έλαβε χώρα η μαθητική παρέλαση. Η Βουλή πλέον καθώς και ολόκληρη η πλατεία του Συντάγματος και τα πέριξ αυτής έχουν υποστεί μια πολύ σικάτη εικαστική παρέμβαση από καλαίσθητα κάγκελα.
Αποφασίστηκε λοιπόν η όλη περιοχή να ονομάζεται πλέον "ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΑ" ! Έτσι για να είναι και πιό εύκολο για τον πρωθυπουργό μας τον κύριο Ράϊχενμπαχ! Ωχ, παρντόν... τον Γερμανό διοικητή της Γκεστάπο ήθελα να... όχι, όχι άλλο ήθελα να πω... τον Γερμανό ξερόλα... όχι πάλι μαλακία... τον Γερμανό Κύριο Επίτροπο που θα μας βάλει σε τάξη... το 'σωσα ή να ετοιμάσω δυο αλλαξιές και καμιά κουβέρτα για τη Μακρόνησο...;



Εκεί λοιπόν στην Καγκελαρία θα λάβει χώρα σε λίγες ώρες η στρατιωτική παρέλαση, για να τιμηθεί η 25η Μαρτίου, η Ελληνική Επανάσταση, η Εθνική Παλιγγενεσία, η Ανεξαρτησία, η Εθνική Υπερηφάνεια, τα περήφανα νιάτα, τα τιμημένα γηρατειά, η Φουστανέλα - τσαρούχι - φούντα - φέσ', η Λεβεντιά, η Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, ο Ο.Α.Ε.Δ. , η Δ.Ε.Η., τα Λαυρεωτικά, ο Παπαφλέσσας της Φίνος Φίλμς, και οι Σουλιώτισσες του Τζέιμς Πάρις, τα γενόσημα φάρμακα, η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων, η ΔΩΡΕΑΝ Παιδεία, η ΔΩΡΕΑΝ Υγεία, το "aphrodisiac" της Γιουροβίζιον και οι ματαιωθείσες συναυλίες του Γιώργου Νταλάρα.

Μπροστά στο Πρώην Ελληνικό Κοινοβούλιο - νυν Καγκελαρία, είναι στημένη η εξέδρα του "Ελλάδα έχεις τα χάλια σου"... εεεμμμ των Επισήμων ήθελα να πω... Είναι γεμάτη με δεκάδες καρέκλες όπου θα κωλοκάτσουν σύσσωμο το συμβούλιο της Ιεράς Εξέτασης... άντε πάλι λάθος... το Υπουργικό Συμβούλιο εννοώ, η Αξιωματική Αντιπολίτευση καθώς και η Ανάξια. Αν ξυπνήσει θα παραβρεθεί και ο Πρόεδρος Κάρολος. Απέναντί τους για πρώτη φορά μετά από χρόνια, προς τη μεριά της πλατείας δεν θα βρίσκεται ο Ελληνικός Λαός ο οποίος ομολογουμένως θέλει διακαώς να πλησιάσει την πολιτική ηγεσία και τους λαοπρόβλητους λειτουργούς της, να την πιάσει στα χέρια του και να την... αγκαλιάσει με ευγνωμοσύνη! Εκεί λοιπόν απέναντι θα βρίσκονται προσκεκλημένοι του ΓΕΕΘΑ, και άλλοι διαπιστευμένοι λαμπροί Έλληνες και ξένοι πολίτες, επιχειρηματίες, καναλάρχες, εκδότες, εργολάβοι οικοδομών και κηδειών, ενεχυροδανειστές, όλο το MEGA CHANNEL και το ΣΚΑΪ και εκτός απροόπτου τα φαντάσματα του Γκέμπελς, του Μακάρθυ, του Τσολάκογλου, του Εφιάλτη (ναι, του αρχαίου!), του Αρτέμη Μάτσα και του Δήμου Σταρένιου (οι δύο τελευταίοι τιμητικά για τον ζήλο με τον οποίο ενσάρκωσαν κινηματογραφικούς προδότες, τοκογλύφους και δωσίλογους).

Το Τιμώμενο πρόσωπο, δηλαδή ο Έλληνας Επαναστάτης θα μπορέσει να παρακολουθήσει την παρέλαση από την τηλεόραση τρώγοντας μπακαλιάρο των 17 ευρώ το κιλό.
Ακόμη την παρέλαση για την Ελληνική Επανάσταση θα τιμήσουν με την παρουσία τους 10000 άνδρες της Ελληνικής Αστυνομίας, των Σωμάτων Ασφαλείας, της ΕΥΠ, της CIA, των ΟΥΚ, τα Τρολ από τον "Άρχοντα των δαχτυλιδιών", καθώς και ευπρεπώς ενδεδυμένοι Ελεύθεροι Σκοπευταί ακροβολισμένοι, σε ταράτσες, πλυσταριά, κεραμίδια, κολώνες της ΔΕΗ και σε φρεάτια της ΕΥΔΑΠ, για τυχών δράση της Διεθνούς τρομοκρατίας, για το φόβο των Ιουδαίων και για ενδεχόμενη ανασύνταξη των φουσάτων του Μπραϊμη.
Για την διευκόλυνση του επιβατικού κοινού θα είναι κλειστοί οι σταθμοί του Μετρό στον Ευαγγελισμό (ένεκα η μέρα εορτασμού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου), στο Σύνταγμα, στην Ομόνοια, στο Μοναστηράκι, καθώς και το Πορθμείο του Ρίου - Αντιρίου, ο οδοντωτός των Καλαβρύτων, τα στενά των Δερβενακίων, και τα διόδια Κορίνθου - Πατρών!

Άντε να τους χαιρόμαστε και του Χρόνου με Υγεία Πατριώτες!
ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ
ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ
ΖΗΤΩ Η 25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821
ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Υ.Γ. Προ ολίγου άκουσα στο πρωινό του ΠΑΣΟΚ... όχι μωρέ, του MEGA ήθελα να πω, ότι με απόφαση του Δήμαρχου Καμίνη, δεν θα παιανίσει η μπάντα του Δήμου Αθηναίων. Έτσι και να μη μας νοιάζει κι όλας αντε πια μέσα σ' όλα θέλουμε να είμαστε κι εμείς. Να κάτσουνε να ξεκουραστούνε λίγο οι οργανοπαίχτες. Προφανώς του σφυρίξανε από γνωστό κατάστημα νεωτερισμών στην Ερμού ότι οι μουσικοί είχανε παραγγείλει καινούρια μαύρα κρέπια γιατί τα άλλα του Οκτώβρη ξεθωριάσανε!

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Πως να τιμήσει την ποίηση η νεκρή Ελλάδα; Του Γιάννη Μακριδάκη

Αναδημοσιεύω από το makridakis.wordpress.com ένα κείμενο του Γιάννη Μακριδάκη, ενός νέου δυναμικού Ανθρώπου, συγγραφέα που εκτιμώ ιδιαίτερα και θαυμάζω.

ΠΩΣ ΝΑ ΤΙΜΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ Η ΝΕΚΡΗ ΕΛΛΑΔΑ;

Παγκόσμια μέρα ποίησης σήμερα. Πως να την τιμήσει η νεκρή Ελλάδα; Η Ελλάδα που δέχεται επί του πτώματός της τις ορμητικές επιθέσεις των όρνεων από την Ευρώπη;

Βουτούν κατά πάνω της για να κατασπαράξουν τον σωρό από σάρκες που δημιούργησαν με τις ανάλγητες πολιτικές εξαθλίωσης.

Βουνά, παραλίες, νησιά, ορυκτός πλούτος, αστικά τοπία ξεπουλιούνται σε επενδυτές και βιάζονται ασύστολα.

Παραβιάζονται οι περιβαλλοντικές νομοθεσίες που η ίδια η Ευρώπη θέσπισε για τα μέλη της.

Όπως ακριβώς αξίζει σε μια τριτοκοσμική αποικία.

Στην Χαλκιδική, στο Κιλκίς, στο Ελληνικό, στο Πεντελικό όρος, στην Κρήτη, στην Ικαρία, στη Χίο, στη Σκύρο, στη Μάνη, στην Εύβοια, παντού χαίνουσες πληγές. Πλήρης καταστροφή και βιασμός. Της φύσης και της ποιότητας ζωής των ανθρώπων. Με πρόφαση την ανάπτυξη και μάλιστα την “πράσινη”.

Το ελληνικό τοπίο, τα σκληροτράχηλα βουνά και το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, που επί αιώνες ενέπνευσαν ποιητές, πεζογράφους, ζωγράφους και γλύπτες παραδίδονται στη βουλιμία των Ευρωπαίων κατακτητών.

Οι μοναδικοί ποιητές σήμερα είναι οι άνθρωποι που αντιστέκονται θέτοντας ακόμα και τα κορμιά τους μπροστά στις ερπύστριες της ισοπέδωσης.

Είναι γεμάτη ποιητές η Ελλάδα από τη Χαλκιδική ως την Κρήτη.
Ποιητές που “γράφουν” με το πάθος τους, την ψυχή τους, τον ιδρώτα τους, τους χτύπους της καρδιάς τους. Ποιητές που εκτιμούν την ομορφιά ολόγυρά τους, εμπνέονται από αυτήν και δίνουν όλο τους το είναι για να αποκρούσουν τους άρπαγες. Κινδυνεύοντας να σκοτωθούν ή να συλληφθούν διότι μάχονται και ζουν σε μια χώρα που κυβερνιέται από φιλοεπενδυτές και αναπτυξιολάγνους.
Σε μια χώρα που το μεγάλο μέρος του πληθυσμού αποτελείται από σιωπηρούς νοικοκυραίους, το χείριστο είδος των πολιτών.

Οι μοναδικοί ποιητές της Ελλάδας σήμερα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της αντίστασης, τιμώντας τους προγόνους τους στην Τέχνη και την Τέχνη την ίδια. Υπερασπιζόμενοι την Έμπνευση.

Τους τιμώ, τους σέβομαι και τους ευχαριστώ από την καρδιά μου.
Γιάννης Μακριδάκης

O συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης (akridaki@gmail.com) γεννήθηκε το 1971 στη Χίο και σπούδασε μαθηματικά. Από το 1997, που ίδρυσε το Κέντρο Χιακών Μελετών με σκοπό την έρευνα, αρχειοθέτηση, μελέτη και διάδοση των τεκμηρίων της Χίου, οργανώνει τα ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα του Κέντρου, επιμελείται τις εκδόσεις του και διευθύνει το τριμηνιαίο περιοδικό “Πελινναίο” . Έχει γράψει τα βιβλία “Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι. Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Μαρτυρίες 1941 – 1946″ (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2006, το οποίο από το 2010 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εστία) και “10.516 μέρες: Ιστορία της νεοελληνικής Χίου 1912 -1940″, ιστορικό αφήγημα (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2007). Το πρώτο του μυθιστόρημα “Ανάμισης ντενεκές” (Εστία 2008) έχει Το πρώτο του μυθιστόρημα “Ανάμισης ντενεκές” (Εστία 2008) έχει μεταφραστεί και στα τουρκικά. Άλλα βιβλία του είναι: “Η δεξιά τσέπη του ράσου” 2009 (νουβέλα), “Λαγού μαλλί” 2010 (νουβέλα), “Ήλιος με δόντια” 2010 (μυθιστόρημα), “Η άλωση της Κωσταντίας” 2011 (μυθιστόρημα), όλα από τις εκδόσεις Εστία. Επιπλέον, γράφει κατά καιρούς άρθρα τα οποία δημοσιεύονται στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο (website: www.makridakis.wordpress.com).